Yirmili yaşların belirsizlikleri, umutları ve korkuları bir günlüğün satırlarına dökülüyor. Geçmişin pişmanlıklarıyla geleceğin bilinmezliği arasında kalan anlatıcı, hayatın akışı içinde kendine bir yer arıyor. Potansiyeli yakalamanın hiçbir zaman geç olmadığı vurgusuyla yazı umutla son buluyor.
Depresyonun insan zihni ve ruhu üzerindeki etkileri, kişisel bir anlatımla ele alınıyor. Zamanın akışı içinde sabit kalan bir bireyin toplumla kurduğu bağ, yabancılaşma ve suçluluk duygusuyla sorgulanıyor. Yazı, affetme ve kendini kucaklama çağrısıyla umut dolu bir kapanış yapıyor.
Bir yaz gezintisinde geçmişle, başarı kavramıyla ve bireysel varoluşla yüzleşen bir anlatıcı… Heykellerin ve pulların arasında, zamanın ağırlığı ve insanın yeri sorgulanıyor. Gençliğin güveniyle sisteme direnme arzusu, melankolik bir fark edişle yer değiştiriyor.