Dilek, duvarlarını yıkmak ile kalbini korumak arasında gidip gelen bir kadın. Oğuz’a duyduğu derin sevgi ile geçmişin öğrettiği korkular arasında sıkışırken, aşkın sınır tanımazlığını ve kendi arzularının gücünü keşfediyor. İçsel hesaplaşmalar ve bastırılmış duygular, Dilek’in en büyük mücadelesi oluyor.
Anlatıcı, alkolle geçen bir gecenin ardından, sabaha annesinin çay kokulu rutiniyle uyanıyor ve yataktan kalkmakla kalkmamak arasında içsel bir savaş veriyor. İç sesiyle girdiği diyaloglar, annesiyle olan sıcak ama sorgulayıcı ilişkisine ayna tutuyor. Mizah, melankoli ve hafif sitemlerle örülü bu iç monolog, hayata ve kendine dair dürüst bir yüzleşme sunuyor.