Buğulanan Tren Camları | 2. Bölüm

            Maydanozlu köfte, salatalık ve domates kokusu.

            Ağır ağır içime çekiyorum. Kompartımanı paylaştığım iki çocuklu aile akşam yemeği için son hazırlıklarını yapıyor. Aslında hazırlığı sadece anne yapıyor, diğerleri bu oyunda seyirci. Kızlar biraz büyüyünce mecburi staj yapmaya başlayacaklar annelerinin yanında. Matematik, tarih, biyoloji tamam da en önemli ve en olmazsa olmaz ders hâlâ ev ve el işleri. Gerekli ve her zaman geçerli. Diğerlerinden sınıfta kalabilirler, ev işlerinden asla. İyi bir kısmet bulmaları buna bağlı. Anne yüksek lisansını yapmış, doktorasını vermek üzere. Beyi ve aile büyüklerinden oluşan üst kurula  yakında tezini sunacak. Zor sınav. Hamili kart, torpil pek işlemiyor. Belki rüşvet söz konusu olabilir eşiyle arasında; gece karanlıkta, yorgan altında.Tezi kabul edilmezse üst kurul yeni bir asistanla çalışmaya bile başlayabilir. Zaten erkek çocuk doğuramadığı için okuldan atılma tehlikesiyle karşı karşıya kalmış. Allah’tan o sıralar ülkede seçim zamanıymış da aftan yararlanmış. Büyük şans!

            Kapaklı kapları sabırla açıp  köfteleri domates ve salatalıklarla birlikte ekmeklerin arasına yerleştirerek ev işi hamburgerler hazırlayan doktora aşamasındaki kadın otuzlu yaşlarda görünüyor ama belki de daha yirmi beşini bile doldurmamıştır. Bazı kadınlar hayat yolunda senelerden çok daha hızlı ilerlerken bazı hemcinslerinin zamanı tersine akıtması ne büyük bir tezat. “Benjamin Button gibisin şekerim. Gün geçtikçe gençleşiyorsun.” “Genlerimde alakalı hayatım. Hiç estetiğim yok.” Yalan söylüyor! Estetiği var; derdi, tasası ise hiç yok.

            Saçlarını ensesinde öylesine özensizce toplamış, elbisesinin kollarını dirseklerine kadar kıvırmış. Elleri temiz, parmakları ince ve uzun ama zamanın ve yaşadığı hayatın  hoyrat rüzgarıyla vakitsiz sertleşmiş görünüyor. Başka bir zamanda ve başka bir yerde dünyaya gelen bir kadına ait olsaydı bu eller; anlayan kulaklar için piyano resitalleri verebilir, ameliyathanede büyük bir dikkatle hayat kurtarabilirlerdi. Şimdiyse evin her yerini dip köşe temizliyor, erkeğinin pantolonlarını jilet gibi ütülüyor, balığın iç organlarını çıkarıp, pullarını ayıklıyorlar. Uzun zamandır yaptığı işi yapıyor olmanın verdiği rahatlıkla hızlı ve sistemli çalışan iki ağır işçi. Sorgulamadan, yorulmadan, asla şikayetçi olmadan. Kendisine kim tarafından, ne amaçla verilmişti bu kutsal olduğu söylenen görev? Kadınla erkek arasındaki görev dağılımını yapan acımasız işveren de kim? Kadın çok becerikli olduğu için mi almayı hak etmiş en ağır görevleri, yoksa itiraz etmeyi aklına bile getirmediği için mi? Mesaisi bol; yıllık izni, terfisi, ikramiyesi, emekliliği olmayan tuhaf, isimsiz bir meslek: Ev kadınlığı! Evin dışında var olma hakkı ve şansı tanınmayan, sadece evinin hanımı. Sen evimin sultanısın. Büyük palavra! Sana verilenle yetin, sakın ha başıma gereksiz yere iş açma.

            Adam orta boylu, hafif göbekli, kır saçlı.Yılların izleri alnında, gözlerinin kenarlarında  duruyor; gittikçe uzaklaşan ve silikleşen beklentilerinin yılgınlığı ise bakışlarından rahatlıkla okunuyor. Gazetedeki sayısal loto sonuçlarını elindeki kuponla karşılaştırırken dudaklarındaki gülümseme yavaş yavaş silikleşiyor. Gülümsemeyle beraber hayallerine yerleştirdiği apartman dairesi, son model araba, kendine ait lokanta, bir araya getirmeyi başardığı iki yaka da silikleşiyor ama tamamen de kaybolmuyor. Bir gün hepsinin gerçek olma ihtimalini büyük bir özen ve koruma içgüdüsüyle, tozlanmasına izin vermeden zihninin en güzel köşesinde  barındırmaya devam ediyor. Bakışları sert, karanlık. Kendi çöplüğünde öten horozun en güzel örneklerinden bir tanesi. Bana babamı hatırlatıyor nedense. İşyerinde, sokakta, bankada itaatkar, sakin, yumuşacık; daha ensesine vurulmadan lokmasını hiç itiraz etmeden ağzından kendiliğinden çıkarıp verenlerden. Akşam evin kapısından girdiği andaysa adeta bir evrim geçiriyor, kurt adama dönüşüyor. Hayatı boyunca biriktirdiği başarısızlıkların ve hataların acısını ev halkının en ufak yanlışını bile affetmeyerek çıkarıyor.  Yemeğin tuzu az olmayacak, sofra zamanında hazırlanacak, o gün giymeye karar verdiği gömlek bir gün öncesinden karısı tarafından tahmin edilip, ütülenerek dolaba asılacak.

            Tüm sorunlar o eve adımını atmadan ev halkı tarafından çözülmüş olacak. Kalan bir sorun varsa yokmuş gibi davranılacak, kilim altına süpürülüp güzelce saklanacak. Çocuklar var ama yok hükmünde olacak. Yüksek sesle konuşmayacak, ağlamayacak, tartışmayacaklar. Çocuk bedenlerinde, doğmadan olgunlaştırılıp içlerine öyle yerleştirilmiş kâmil ruhlar taşıyacaklar. Hele karısı! Başına gelen tüm bahtsızlıkların tek günah keçisi. Leb demeden leblebiyi  anlayacak. Yorulmayacak, kırılmayacak, surat asmayacak, yoktan var edecek, gece yatakta hazır ve istekli bekleyecek. Kendisini her daim güçlü, akıllı, yakışıklı, becerikli hissettirecek. Kadınlara evliya sabrı vermiş Tanrı, keşke vermeseydi. Meziyet mi yoksa büyük bir lanet mi hâlâ  karar veremedim ben.

            Babaannemin mutfağı da böyle kokardı hafta sonları. Üstünde basmadan kendi elleriyle diktiği, rengi, deseni farklı, kesimi ise birbirinin aynı çiçekli entarilerinden biri, başında iğne oyalı renkli yazmasıyla mutfak tezgahının başına geçer; geçmişten taşıdığı hüzünlerini bizim evine ve kalbine doldurduğumuz neşeyle unutmaya çalışarak istekle yorardı yaşlı bedenini. Ben seviyorum diye kıymalı  börek; ablam istiyor diye yaprak sarma ve sakızlı muhallebi; erkek kardeşimiz başka bir şey yemiyor diye de köfte, patates yapardı. İlker hep mızmızdı. Belki de istediği her şey anında  gerçekleştirildiği içindi mızmızlığı. Ailenin ancak üçüncü denemede bulabildiği kıymetli erkek çocuğu! Annemin x kromozomuyla babamın y kromozomu üçüncü denemede de birleşemeseydi, bir dördüncü buluşma ayarlanır mıydı bayan X’le bay Y arasında, hâlâ merak konusudur benim için.

            Kompartımandaki ailenin de iki kızı var. Onlar da erkek olması umulan bir üçüncü çocuğu getirecekler mi acaba dünyaya? Kuşkusuz. Gerçekleşmesi tamamen babaya bağlı olan bu hayal, bir hayal kırıklığına dönüşürse tek suçlu kabul edilecek olan  anne nasıl kalkacak bu ağır suçun altından? Ben bu haksızlıklara onların adına hiç düşünmeden isyan ediyorum ama onlar kaderlerine razı yaşamaya ve kendilerine ait olmayan bütün suçları üstlenip taşımaya nasıl da hazır görünüyorlar.

            Ben için için, yakın zamana kadar, kendime bile itiraf edemesem de çok kıskandım küçük erkek kardeşimi; sadece erkek olduğu, babam tarafından bedeli ne olursa olsun istendiği ve açıkça olmasa da bize tercih edildiği için. O hep daha özgür, daha haklı, benden de ablamdan da bir adım daha öndeydi. Annemin  paşası, babamın arslan oğluydu. Benim yapabileceklerim her zaman belirli ve kısıtlıyken o her hakka sahipti.

            İstediği zaman istediği yere gidebilir, istediği insanlarla görüşebilir, canı ne isterse yaşayabilirdi. Okulu kırabilir, içebilir, aşık olabilir, aşık olmasa bile sevişebilirdi. Ya ben? Ben bir kız olduğuma göre her adımımı dikkatli atmalı, hatta mümkünse adım atmamalı, yerimde saymalıydım. Kadın kısmı fazla konuşmaz, çok gülmez, elinin hamuruyla erkek işine karışmaz. Saçı uzun, aklı kısa olduğuna göre aklıyla değil saçıyla meşgul olması daha mantıklıdır ama tabii abartmadan. Değerli olan her şey gibi namus denilen kumaş da erkeğe aittir, onu  temiz tutmaksa nedense her daim kadının üstüne vazifedir. Ev işlerindeki adaletsiz görev dağılımı hayatın bu alanında da çıkıyor karşımıza. Kadın olmak neden bu kadar zor?

I.Bölüm için Tıklayınız.
III. Bölüm için Tıklayınız.