Dilek, düzenli ve güvenli hayatında Oğuz’a duyduğu aşk ile içsel korkularının çatışmasını yaşıyor. Onu çok sevmesine rağmen kaybetme korkusu, kendine olan güvensizliğiyle birleşiyor. Çevresine ördüğü duvarları yıkıp duygularına teslim olup olmayacağı ise en büyük bilinmezliği.
Yalnızlık duygusuyla çevrili bir karakterin, rutinlerine ve düzene sıkıca tutunmasına rağmen içsel bir eksiklik hissiyle boğuşması anlatılıyor. Kurumsal bir seminer sırasında etrafındaki yapay ilişkiler ağına ve toplumsal rollere yabancılaşması ön plana çıkıyor. Tüm bu kalabalık içinde iletişim kuramamanın ve kendiyle baş başa kalmanın derinliği işleniyor.
Anlatıcı, alkolle geçen bir gecenin ardından, sabaha annesinin çay kokulu rutiniyle uyanıyor ve yataktan kalkmakla kalkmamak arasında içsel bir savaş veriyor. İç sesiyle girdiği diyaloglar, annesiyle olan sıcak ama sorgulayıcı ilişkisine ayna tutuyor. Mizah, melankoli ve hafif sitemlerle örülü bu iç monolog, hayata ve kendine dair dürüst bir yüzleşme sunuyor.