Yalnızlık duygusuyla çevrili bir karakterin, rutinlerine ve düzene sıkıca tutunmasına rağmen içsel bir eksiklik hissiyle boğuşması anlatılıyor. Kurumsal bir seminer sırasında etrafındaki yapay ilişkiler ağına ve toplumsal rollere yabancılaşması ön plana çıkıyor. Tüm bu kalabalık içinde iletişim kuramamanın ve kendiyle baş başa kalmanın derinliği işleniyor.
Küçükken yaramaz olduğum söylenirdi… Bu aralar büyüdüm, şimdi de çok konuştuğumu söylüyorlar. Yaramazlığımı (her çocuk biraz afacan değil midir?) savunamam ancak konuşkanlığım konusunda haksızlar. Çocukluğumdan kalan pek hatıram yok… Küçük bir kara trenim varmış, onu aldığım ilk gün evimizin karşısındaki benzin istasyonu yanıyormuş; ben kara trenime sımsıkı sarılıp, kara trenim yanacak, diye ağlıyormuşum.