Kahve fincanında aranan umut, amaçsız yaşamla yüzleşmenin metaforuna dönüşüyor. Leyla’nın içsel çatışmaları ve çevresindekilerin görünmeyen yaraları bir seminer salonunda yankı buluyor. İletmeyiş, bireyin toplum içindeki görünmezliğini ve “amaçsızlıkla” başa çıkma çabasını incelikle işliyor.
Yalnızlık duygusuyla çevrili bir karakterin, rutinlerine ve düzene sıkıca tutunmasına rağmen içsel bir eksiklik hissiyle boğuşması anlatılıyor. Kurumsal bir seminer sırasında etrafındaki yapay ilişkiler ağına ve toplumsal rollere yabancılaşması ön plana çıkıyor. Tüm bu kalabalık içinde iletişim kuramamanın ve kendiyle baş başa kalmanın derinliği işleniyor.