2044 yılının İstanbul’unda teknolojiyle çevrili bir dünyada yaşayan Necla’nın hikayesi, modern çağın en derin yalnızlık sorununa ayna tutuyor. Robotların insan ilişkilerinin yerini aldığı bu gelecekte, samimiyetin eksikliği giderek daha belirgin hale geliyor. Bu hikaye, “zamanın ruhu” kavramını duygusal bir gerçeklikle sorguluyor.
Kahve fincanında aranan umut, amaçsız yaşamla yüzleşmenin metaforuna dönüşüyor. Leyla’nın içsel çatışmaları ve çevresindekilerin görünmeyen yaraları bir seminer salonunda yankı buluyor. İletmeyiş, bireyin toplum içindeki görünmezliğini ve “amaçsızlıkla” başa çıkma çabasını incelikle işliyor.
Orta yaşlı bir akademisyenin iletişim üzerine verdiği seminer, Leyla’nın yalnızlığı ve insanlarla kurduğu mesafeli yaşamını sorgulamasına neden olur. Güçlü ve başarılı kadın rolünü ustalıkla sürdürse de, iç dünyasında iletişim kurmaktan korkan, kalabalıklara mesafeli biri vardır. Sahnedeki konuşmacının bakışıyla tetiklenen düşünceler, onun kendi görünmezliğini ve hayatla kurduğu mesafeyi yeniden fark etmesine yol açar.
Bir yaz gezintisinde geçmişle, başarı kavramıyla ve bireysel varoluşla yüzleşen bir anlatıcı… Heykellerin ve pulların arasında, zamanın ağırlığı ve insanın yeri sorgulanıyor. Gençliğin güveniyle sisteme direnme arzusu, melankolik bir fark edişle yer değiştiriyor.
Güne sıradan bir şekilde başlayan bir adam, aslında iç dünyasında büyük bir fırtına yaşamaktadır. Geçmişin izleri, kayıp duygusu ve yalnızlık, onun her anına sızarak gerçek ile rüya arasında gidip gelmesine neden olur. Sıradan sandığı gün, aslında kaçamadığı duyguların ve kabullenemediği gerçeklerin bir yansımasıdır.