Beklemek artık sadece birine duyulan özlem değil, insanın kendisiyle yüzleştiği bir sürece dönüşür.
Sessizlik uzadıkça, dışarıdaki dünyadan çok insanın içindeki boşluk büyür.
Bu bölümde hikâye, sevilen kişiden çok insanın kendi içinde yarım kalan duygularına odaklanır.
Dilek, düzenli ve güvenli hayatında Oğuz’a duyduğu aşk ile içsel korkularının çatışmasını yaşıyor. Onu çok sevmesine rağmen kaybetme korkusu, kendine olan güvensizliğiyle birleşiyor. Çevresine ördüğü duvarları yıkıp duygularına teslim olup olmayacağı ise en büyük bilinmezliği.
Robot, Nedim’e güvenmeye başladı ve sonunda bütün özelliklerini ona anlatmaya karar verdi. Bir gün gece yarısı Nedim, yaşadığı tüm zorlukları robot Mıstık’a anlattı. Mıstık’ın onu anlayıp cevap vermesini beklemiyordu. Ancak Mıstık, artık çok güvendiği arkadaşı Nedim’e hem başından geçenleri hem de tüm özelliklerini bir bir anlattı. Nedim, robotun hayal gücünü ve rüya dünyasını ne…
Yine böyle günler günleri kovaladı ve Can’ın ailesinin taşındığı bu evin yeni sahiplerinin taşınma vakti geldi. Bu evin yeni sahipleri, çocukları olmayan bir karı kocaydı. Onların bir kedisi ve bir de köpeği vardı. Eşyalar yerleştirilirken, Mıstık’i mutfak tezgahının üstünde gören evin hanımı Didem, Mıstık’a çok üzüldü. ” Sen buraya nasıl geldin, güzellik, perişan görünüyorsun….
Sonra bir gün Gülüfer’in odasına gelen annesi, “Kızım, odan ne kadar da dağınık, fazla oyuncaklarını birine verebilirsin,” dedi. Gülfer de yeni bebeği alınır korkusuyla, “Mıstık’ı uzattı annesine,” “Al o zaman, anne, bu robotu istediğine verebilirsin. Bu zaten erkek çocuk oyuncağı, ben robotlarla oynamayı sevmiyorum,” dedi. Annesi de Mıstık’ı kolundan tuttu ve “Tamam o zaman,…
Murat, babasının hastalığı nedeniyle yarışma için gereken robot malzemelerini alamaz ama pes etmez. Evdeki eşyalarla kendi robotunu yapar ve ona “Mıstık” adını verir. Mıstık’ın elden ele dolaşan ve sonunda bir çocukla dostluk kurma çabası, hem duygusal hem ilham verici bir yolculuğa dönüşür.
Renk A Renk Ne gözüm görüyor, ne kulaklarım duyuyor. Zar zor birkaç nefes alabiliyorum, kulaklarımda hissettiğim acı nefesimi kesiyor. Ve zar zor aldığım her nefes canımı acıtıyor. Tek hissettiğim biraz sonra ruhumda ve bedenimde bir gümbürtü kopacak. Hissetme yetimi kaybettim sanırım. Gecenin hiçbir rengini görmeye tahammülüm yok. Ne bu gece doğan ayın beyazını tanıyabiliyorum, ne…