Lotus, bataklıktan doğmasına rağmen yapraklarına çamur bulaşmayan, saflığın ve ilahi yaratılışın sembolü olan eşsiz bir çiçektir.
Hint ve Budist mitolojilerde lotus, evrenin doğuşunu ve ruhsal uyanışı temsil ederken, Türk-İslam sanatında da kutsal yaşamın simgesi olarak yer alır.
İnsanlık bilinçaltında lotus; saflık, lekesizlik ve her şeye rağmen onurlu yaşamın metaforudur.
Anlatıcı, alkolle geçen bir gecenin ardından, sabaha annesinin çay kokulu rutiniyle uyanıyor ve yataktan kalkmakla kalkmamak arasında içsel bir savaş veriyor. İç sesiyle girdiği diyaloglar, annesiyle olan sıcak ama sorgulayıcı ilişkisine ayna tutuyor. Mizah, melankoli ve hafif sitemlerle örülü bu iç monolog, hayata ve kendine dair dürüst bir yüzleşme sunuyor.
Napolyon Bonapart, İtalya Seferi’nde 18 muharebe kazanarak Fransa’da efsaneleşti.
Mısır Seferi sırasında Piramitler Savaşı’nı kazandı ancak Akka Kuşatması’nda ilk yenilgisini aldı.
Cezzar Ahmet Paşa ve İngiliz donanması sayesinde Fransız ordusu Akka önlerinden çekilmek zorunda kaldı.
Anahita, İran mitolojisinde nehirlerin, pınarların ve yaşam veren suların dişi tanrıçası olarak yüceltilmiş güçlü bir figürdür.
Suyun kutsallığını ve doğurganlığını simgeleyen Anahita, farklı coğrafyalarda farklı adlarla ama benzer anlamlarla kolektif hafızada yer almıştır.
Nahid ve Nahide gibi isimler, belki de Anahita’nın kültürel izlerinin günümüze dek taşındığını gösteren sembollerdir.
Bingöl’de mecburi hizmetini sürdüren bir hemşirenin gözünden, karla örtülü bir coğrafyada görev bilinci, sevgi, özlem ve içsel çelişkiler anlatılıyor. Bir telefon sesiyle başlayan sabah, duyguların ve sorumlulukların birbirine karıştığı derin bir iç yolculuğa dönüşüyor. Soğuk bir şehirde, insan sıcaklığının izini süren bir anlatı.
Depresyonun insan zihni ve ruhu üzerindeki etkileri, kişisel bir anlatımla ele alınıyor. Zamanın akışı içinde sabit kalan bir bireyin toplumla kurduğu bağ, yabancılaşma ve suçluluk duygusuyla sorgulanıyor. Yazı, affetme ve kendini kucaklama çağrısıyla umut dolu bir kapanış yapıyor.
• Su ve kadın, pek çok kültürde yaratımın, doğurganlığın ve yaşamın özünü temsil eden kutsal figürlerdir.
• Kadın, mitolojide ve kolektif bilinçte suyun koruyucusu, yaşamın sürekliliğini sağlayan ana unsurdur.
• Arkeolojik veriler, insanlığın ilk kutsal varlıklarının kadın olduğunu ve bu figürlerin doğayla bütünleşik bir yaratıcı güç olarak görüldüğünü göstermektedir.
Bingöl’de mecburi hizmette olan genç bir hemşirenin içsel hesaplaşmaları, kırılgan aile bağları ve taşranın çelişkili sıcaklığıyla örülü bir hayat akışı anlatılıyor. Kırık bir bardakla geçmişin izleri, bir fincan çayla şimdinin ağırlığı yüzeye çıkıyor. Kaderin, alışkanlıkların ve sorumlulukların iç içe geçtiği bu hikâyede, sessiz bir direnç ve güçlü bir kadın duruşu seziliyor.
1588’de İspanya’nın “Yenilmez Armada”sı, İngiltere’yi fethetmek için yola çıktı ancak stratejik hatalar, fırtına ve İngiliz denizcilerin ustalığıyla hezimete uğradı. 50 gemi kaybedildi, 8.000 asker öldü. Bu zafer, İngiltere’nin denizlerdeki yükselişini başlattı.
Anadolu’da su kaynakları tarih boyunca kutsal sayılmış, Nimfheler ve su iyeleri gibi mitolojik varlıklarla ilişkilendirilmiştir.
Selçukluların Orta Asya’dan getirdiği şamanist inançlarla suya dair koruyucu figürler Türk kültürüne de taşınmıştır.
Su, hem yaşamın kaynağı hem de insanlığın ortak bilinçaltında korunmaya değer bir unsur olarak yüzyıllardır kutsallıkla anılmıştır.